Kim tak na prawdę jesteśmy? Czy nie zostawiliśmy siebie gdzieś w przeszłości, w piaskownicy? Co jest niezwykłego w dzieciach? To, że nie udają, są sobą, mówią wprost co chcą i co im przeszkadza, chodź tak mało rozumieją to właśnie one kochaj szczerze, czystą i niewinną miłością. Czy te cechy z kimś się wam kojarzą? Czy to nie są cechy Boga? To On stworzył nas na swoje podobieństwo.To On nas tak pokochał i obdarzył swą obecnością. Czemu coraz cześciej nie potrafimy się odnaleźć? Tak bardzo pchamy się do dorosłości, że sami zabijamy te dziecko które jest w nas. Jesteśmy jak gdy by coś na wzór Ewy i Adama. Kusi nas zło a my z ciekawości za nim podążamy, zanika nasza niewinność, a ta czysta miłość ustępuję swego miejsca chciwości, pożądaniu, zazdrości, skąpstwu. Tylko Bóg może nas uzdrowić z tej zarazy, tylko On może wskrzesić w nas te dziecko które tak bezczelnie zostawiliśmy bez zastanowienia. Nie chodzi o to by ciągle się bawić zabawkami, nie ponosić żadnych konsekwencji czy też beztrosko bez żadnych obowiązków sobie żyć. Nie, nie, chodzi o to by nie tracić tych wspaniałych cech dane nam na podobieństwo Najwyższego. Ale jeśli tak jak ja straciłeś je i podobnie jak ja upodobniłeś się do świata, nie martw się. Wróć do Ojca, z nadzieją,ufnością i wytrwałością. Pragnij by te uśpione dziecko na nowo oddychało Twymi płucami.
Ojcze dziękuję za Twą obecność, łaski, dary, nauki. Dziękuję Ci za wyprowadzanie na pustynie. Dziękuję iż mnie ciągle trzymasz. Dziękuję za ludzi których stawiasz na mojej drodze. Dziękuję za Twą miłość tak cierpliwą,szaloną i gorącą która rozgrzewa a nigdy nie parzy.
Ojcze przepraszam, że tak często uciekam od Ciebie, odwracam się plecami i gonie za światem. Przepraszam za bunt, żal, brak ufności i wytrwałości. Przepraszam za to, iż patrze a nie widzę, słucham a nie słyszę,
Ojcze proszę oczyść moje serce, myśli, sumienie. Proszę zabierz tego starego zgorzkniałego człowieka którym się sama uczyniłam. Proszę Cię obudź we mnie na nowo te dziecko, te cechy, tą miłość. Proszę wybacz mi.
